‏آدما تا یه حدی صبورند؛ تحمل می‌کنن، نشنیده می‌گیرن، از یه جا به بعد دیگه تموم میشن، آدما رو تموم نکنید.

از یک سنی به بعد یاد می‌گیری که گریه کنی و سرکار بری، غمگین باشی و درس بخونی، ناراحت باشی و ظرف‌ هارو بشوری، حوصله نداشته باشی و غذا درست کنی.

‏آدم کم کم از چیزی که بهش نرسیده، متنفر میشه.

‏قرار بود شکفته شم، شکافته شدم.

‏مامان ببخشید اینقد بد اخلاقم، واقعا هیچی خوب پیش نمیره، واقعا هیچی درست نیست، واقعا سخته مامان.

‏نه آنچنان ناامید که بمیرم،
‏نه آنچنان امیدوار که زندگی کنم.

‏امیدوارم این آخرین دل ‌شکستگی تو باشد، و آخرین باری باشد که با کسی که در مورد تو مطمئن نیست، روبه‌رو می‌شوی.

‏متاسفانه این فکت “اگه میخواست” تلخ ترین حقیقت زندگیه که باید بپذیرید و کنار بکشید بعضی وقتا.

‏بعدا؟
‏بعدا دیگه ببخشید شما؟!

‏روتین نیم ساعته‌ی هر روز من :
‏برم یا نرم؟

‏گاهی احساس می‌کنی به هیچ‌ جایی تعلق نداری‌‌.

‏اینکه توی ذهنت از واقعیت جلوتر نری خیلی مهمه.

‏کاش زندگیم همون‌جایی که باهات خوشحال بودم، تموم می‌شد.

‏اینایی که حوصله رابطه ندارن یه روز تا خرخره عاشق یک نفر بودن.

‏دوست حسود دشمن‌ واقعیته.

‏من کینه‌ای نیستم ولی هیچوقت نمیتونم آدم‌هایی که عمیقا ناراحتم کردن رو ببخشم.