‏نمی دونم چه بلایی داره سر زندگیم میاد ولی کم کم دارم علاقمو به همه چی از دست میدم.

من واقعا خسته شدم.

‏حسی که دارم وقتی پیش مامانم میخوابم:

‏هیچ‌وقت آدمایی که حرمت مامانشونو نگه نمیدارن، واسم قابل اعتماد نبودن.

‏نمیدونم، کاش دل تو هم تنگ می‌شد.

‏خوبه گریه هست جدی.

‏واقعیتش من استوری نمیزارم که بقیه ببینن، استوری میزارم که هایلایت کنم خودم هرروز ببینمشون.

‏بغلم کن و بگو همه چیز درست میشه.

‏کلافه، کِسل، کِدر، مضطرب، خمیده، خسته و رمیده هستم.

‏من خیلی آدم one love for life ای هستم ولی خب متاسفانه بد نسلیه.

‏با شما نمیشه زندگی کرد،
‏شما همتون تو دلتون یواشکی یکیو دوست دارین.

‏درست وقتی که فکر می‌کنم دیگه حالم بهتره و می‌تونم به مسیرم ادامه بدم، غم دو دستی پامو می‌گیره و می‌کشتم پایین پیش خودش.

‏چه دوزارى هايى رو به عنوان دوست صميمى تو خونه زندگيمون راه داديما.

‏زیادی به آدما فرصت بدی خودت مقصر و پشیمون میشی.

‏آدما تا یه حدی صبورند؛ تحمل می‌کنن، نشنیده می‌گیرن، از یه جا به بعد دیگه تموم میشن، آدما رو تموم نکنید.

از یک سنی به بعد یاد می‌گیری که گریه کنی و سرکار بری، غمگین باشی و درس بخونی، ناراحت باشی و ظرف‌ هارو بشوری، حوصله نداشته باشی و غذا درست کنی.