‏جدا شدن از پتو هر روز داره سخت تر میشه.

‏من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری و دوستان بی فایده متنفرم.

ناامیدم. بی‌توضیح اضافه.

‏چرا گذاشتی دوستت داشته باشم وقتی تو منو دوست نداشتی؟

‏خانوادم برن یه نفر دیگه رو پیدا کنن بهش افتخار کنن،
‏من افسردم و خوابم میاد.

‏نمی دونم چه بلایی داره سر زندگیم میاد ولی کم کم دارم علاقمو به همه چی از دست میدم.

من واقعا خسته شدم.

‏حسی که دارم وقتی پیش مامانم میخوابم:

‏هیچ‌وقت آدمایی که حرمت مامانشونو نگه نمیدارن، واسم قابل اعتماد نبودن.

‏نمیدونم، کاش دل تو هم تنگ می‌شد.

‏خوبه گریه هست جدی.

‏واقعیتش من استوری نمیزارم که بقیه ببینن، استوری میزارم که هایلایت کنم خودم هرروز ببینمشون.

‏بغلم کن و بگو همه چیز درست میشه.

‏کلافه، کِسل، کِدر، مضطرب، خمیده، خسته و رمیده هستم.

‏من خیلی آدم one love for life ای هستم ولی خب متاسفانه بد نسلیه.

‏با شما نمیشه زندگی کرد،
‏شما همتون تو دلتون یواشکی یکیو دوست دارین.

‏درست وقتی که فکر می‌کنم دیگه حالم بهتره و می‌تونم به مسیرم ادامه بدم، غم دو دستی پامو می‌گیره و می‌کشتم پایین پیش خودش.