‏جنگیدن، جنگیدن، جنگیدن. من از جنگیدن تا سر حد مرگ برای به دست آوردن هرچیز، حتی چیزهای بسیار کوچک، خسته‌ام.

‏‌از آدمایی که بی‌دلیل آهنگ میفرستن خیلی خوشم میاد.

‏حس می‌کنم گرفتار شدم. تو خونه، بیرون از خونه، تو خواب و بیداری. تنها یا با آدم‌ها. من حس می‌کنم گیر افتادم.

‏و یهو تبدیل شدم به کسی که دیر جواب میده، تنهایی رو ترجیح میده، اگر انرژی منفی حس کنم، ناپدید میشم و اگر دیگه باهم در ارتباط نباشیم، برام اهمیتی نداره.

‏کلاً "مامان" بهترین کانسپت موجود در تمام جهانه.

‏هم داره سخت می‌گذره، هم داره زود می‌گذره، هم داره نمی‌گذره.

تو اختیار داری هر تصمیمی می‌خوای بگیری، ولی من شرایطی رو ایجاد می‌کنم که مجبور بشی تصمیمی که من می‌خوام رو بگیری!
‏این کاریه که روزانه پدر و مادر، رئیس شرکت، پارتنرتون و هزاران آدم در برابر شما می‌کنن.

اگه یه روزی من نبودم؛ بارون که بارید یاد من بیوفت.

من بیش از اندازه به همه ‌چیز اهمیت میدم.

‏جدا شدن از پتو هر روز داره سخت تر میشه.

‏من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری و دوستان بی فایده متنفرم.

ناامیدم. بی‌توضیح اضافه.

‏چرا گذاشتی دوستت داشته باشم وقتی تو منو دوست نداشتی؟

‏خانوادم برن یه نفر دیگه رو پیدا کنن بهش افتخار کنن،
‏من افسردم و خوابم میاد.

‏نمی دونم چه بلایی داره سر زندگیم میاد ولی کم کم دارم علاقمو به همه چی از دست میدم.

من واقعا خسته شدم.

‏حسی که دارم وقتی پیش مامانم میخوابم: