‏نه بابا این چه حرفیه، چهارتا تروما دادی بهمون دیگه.

‏چرا ما از هرکی خوشمون میاد این‌ طوری می‌کنه.

‏آدم متوجه نیست، متوجه نمیشه تا وقتی که می‌شینه برای یکی تعریف می‌کنه و همون‌جاست که می‌فهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.

‏نه بارونی نه زیدی نه بوسی این چه پاییزی بود.

‏با آدما مثل خودشون رفتار کنی، ناراحت میشن.

‏درس گرفتن قشنگه ولی کاش میشد یسری چیزارو هیچوقت آدم تجربه نکنه.

‏حوصله‌ی آشنا شدن با یکی دیگه رو ندارم، کاش تو دوسم داشتی و قلبمو نمی‌شکوندی.

‏دل کندن از چیزی که دوسش داری پیرت می‌کنه.

‏نمی‌دونم به سمت چی داریم میریم ولی سرعتمون خیلی زیاده.

‏تو تخفیف های بلک فرایدی، هیچی از تو ارزون تر نبود عزیزم.

آدم واقعی زندگیت، نمیذاره ناراحت بمونی.

‏ببخشید جواب تماست رو ندادم؛ مهمون داشتم، سگ سیاه افسردگی پیشم بود.

‏بی احترامی خداحافظی میاره عزیزم، منم تا اخر عمر صبر نمی‌کنم تا تو یاد بگیری چطوری باهام رفتار کنی.

‏بعدا؟!
‏بعدا خانومی خاطرخواه داره.

‏عزیزم این چیزی که می‌بینی اضطراب اجتماعی نیست؛ من نفرت اجتماعی دارم.

‏درایی برات باز میشن که حتی نزده بودی.

‏از چیزی دست کشیدی که با تموم وجود می‌خواستیش: