‏از “خدافظی” با آدم های مورد علاقم متنفرم.

‏بسیار آدم “عه آسمونو ببین”، “عه ماهو ببین”، “عه ابرا رو ببین” ای هستم.

‏از اینکه هیچکس دوستم نداره یکم غمگینم.

‏وقت‌هایی که سکوت می‌کنم خیلی فشار رومه.

‏به خودت میگی مهم نیست ولی بعد دلت برای خودت می‌سوزه.

‏من تلاش نکردم؟ من بلاکت نکردم که بازم بتونی پیام بدی.

‏رابطه مستقیمی بین عکس نگرفتن با افسردگی هست.

‏کسی که ازت خوشش بیاد، بعد یه مدت بدون نوبت پیام میده، به بهونه‌ های الکی حالت رو می‌پرسه، سعی می‌کنه باهات حرف بزنه و ارتباط بسازه. لازم نیست زیادی پیچیده‌اش کنی.

آدما همه‌ چیو متوجه میشن؛
مثلا متوجه میشن شما واقعا دلتون تنگ شده، واقعا عاشقید، واقعا دلتون می‌خواد به طرف کمک کنید، واقعا حال بد طرف مقابل براتون مهمه، واقعا از خوشحالیشون خوشحالین. ‏

‏هیچکس اهمیتی نمیده چی داره بهت می‌گذره.

‏“تو دونسته بودی چه خوش باورم من”

‏بیشتر از اونی که فکرشو می‌کنی دووم میاری.

‏نميدونم انگار وقتی یکی دوستت داره، با انگیزه‌ تری.

‏از پاییز خواهش می‌کنم یک مقدار سردتر باهامون برخورد کنه.

‏خیلی بامزه‌ست آدم دلش می‌خواد بمیره ولی میره پیش دوستاش و دیگه نه.

‏آدم خواسته نشدن رو زود می‌فهمه،
‏فقط گاهی طول می‌کشه تا قبولش کنه.

‏چه عجیب، هنوز هم امید دارم.