این دفعه به مو رسید
پاره هم شد
گره هم نزدم
من دیگه نایی برای ادامه دادن ندارم.

‏بیش از حد فکر کردن در مورد اینکه شاید می‌شده ولی من راهش و بلد نبودم داره نابودم می‌کنه.

‏پوست لب شما به پایان رسید.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو private نگه داری.

با کسی باشید که بدونه کیو داره.

‏دلم یه خوشحالی بی اندازه میخواد. مثل وقتی که یه چیزی رو که مدت ها میخواستی به دست آوردی، مثل شبی‌ که فرداش میخواستی بری مسافرت و از خوشحالی خوابت نمی‌برد، مثل وقتی که یه خبری که مدت‌ها بود منتظرش بودی رو شنیدی.

‏زیاد فکر کردم، نتونسم ببخشمت.

‏کاش هیچ‌وقت شنبه نمی‌شد.

‏از “خدافظی” با آدم های مورد علاقم متنفرم.

‏بسیار آدم “عه آسمونو ببین”، “عه ماهو ببین”، “عه ابرا رو ببین” ای هستم.

‏از اینکه هیچکس دوستم نداره یکم غمگینم.

‏وقت‌هایی که سکوت می‌کنم خیلی فشار رومه.

‏به خودت میگی مهم نیست ولی بعد دلت برای خودت می‌سوزه.

‏من تلاش نکردم؟ من بلاکت نکردم که بازم بتونی پیام بدی.

‏رابطه مستقیمی بین عکس نگرفتن با افسردگی هست.

‏کسی که ازت خوشش بیاد، بعد یه مدت بدون نوبت پیام میده، به بهونه‌ های الکی حالت رو می‌پرسه، سعی می‌کنه باهات حرف بزنه و ارتباط بسازه. لازم نیست زیادی پیچیده‌اش کنی.

آدما همه‌ چیو متوجه میشن؛
مثلا متوجه میشن شما واقعا دلتون تنگ شده، واقعا عاشقید، واقعا دلتون می‌خواد به طرف کمک کنید، واقعا حال بد طرف مقابل براتون مهمه، واقعا از خوشحالیشون خوشحالین. ‏