برای همه چیز میشه جنگید، ‏جز دوست داشته شدن.

خداست ديگه،
يهو دستتو می‌گيره و بلندت مى‌کنه.

این دفعه به مو رسید
پاره هم شد
گره هم نزدم
من دیگه نایی برای ادامه دادن ندارم.

‏بیش از حد فکر کردن در مورد اینکه شاید می‌شده ولی من راهش و بلد نبودم داره نابودم می‌کنه.

‏پوست لب شما به پایان رسید.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو private نگه داری.

با کسی باشید که بدونه کیو داره.

‏دلم یه خوشحالی بی اندازه میخواد. مثل وقتی که یه چیزی رو که مدت ها میخواستی به دست آوردی، مثل شبی‌ که فرداش میخواستی بری مسافرت و از خوشحالی خوابت نمی‌برد، مثل وقتی که یه خبری که مدت‌ها بود منتظرش بودی رو شنیدی.

‏زیاد فکر کردم، نتونسم ببخشمت.

‏کاش هیچ‌وقت شنبه نمی‌شد.

‏از “خدافظی” با آدم های مورد علاقم متنفرم.

‏بسیار آدم “عه آسمونو ببین”، “عه ماهو ببین”، “عه ابرا رو ببین” ای هستم.

‏از اینکه هیچکس دوستم نداره یکم غمگینم.

‏وقت‌هایی که سکوت می‌کنم خیلی فشار رومه.

‏به خودت میگی مهم نیست ولی بعد دلت برای خودت می‌سوزه.

‏من تلاش نکردم؟ من بلاکت نکردم که بازم بتونی پیام بدی.

‏رابطه مستقیمی بین عکس نگرفتن با افسردگی هست.