الان یه دسته گل بزرگ که حتی نتونم بلندش کنم فقط خوشحالم می‌کنه.

آدم خوب به پستتون خورد نگهش دارید؛ رفاقت کنید، شراکت، رابطه، ازدواج، خلاصه یه کاری بکنید؛
آدم خوب خیلی کم پیدا میشه.

حواسم نیست کی لیوان آبم پر میشه،
حواسم نیست چجوری از خیابون رد میشم میرسم اونور،
حواسم نیست کی از خونه میرسم کلاس،
حواسم نیست آدما دارن چی بهم میگن،
اصلا حواسم نیست زندگیم چطوری داره می‌گذره.

‏بعضی وقت‌ها صدای استخوان‌هایم را می‌شنوم که زیر بار تمام زندگی‌هایی که نکرده‌ام، خم می‌شوند.

برای همه چیز میشه جنگید، ‏جز دوست داشته شدن.

خداست ديگه،
يهو دستتو می‌گيره و بلندت مى‌کنه.

این دفعه به مو رسید
پاره هم شد
گره هم نزدم
من دیگه نایی برای ادامه دادن ندارم.

‏بیش از حد فکر کردن در مورد اینکه شاید می‌شده ولی من راهش و بلد نبودم داره نابودم می‌کنه.

‏پوست لب شما به پایان رسید.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو private نگه داری.

با کسی باشید که بدونه کیو داره.

‏دلم یه خوشحالی بی اندازه میخواد. مثل وقتی که یه چیزی رو که مدت ها میخواستی به دست آوردی، مثل شبی‌ که فرداش میخواستی بری مسافرت و از خوشحالی خوابت نمی‌برد، مثل وقتی که یه خبری که مدت‌ها بود منتظرش بودی رو شنیدی.

‏زیاد فکر کردم، نتونسم ببخشمت.

‏کاش هیچ‌وقت شنبه نمی‌شد.

‏از “خدافظی” با آدم های مورد علاقم متنفرم.

‏بسیار آدم “عه آسمونو ببین”، “عه ماهو ببین”، “عه ابرا رو ببین” ای هستم.

‏از اینکه هیچکس دوستم نداره یکم غمگینم.

‏وقت‌هایی که سکوت می‌کنم خیلی فشار رومه.