‏ببخشید این ذره ذره عادت کردن چجوریه؟ من که خیلی دارم گریه می‌کنم.

وقتی یکی تو مود شوخی نیست باهاش شوخی نکنیم.

‏+میخوای در موردش حرف بزنیم؟
‏-میخوام در موردش بغلم کنی.

بعد از مرحله‌ی "دیگه خوشحال نشدن" یه مرحله‌ی دیگه ای وجود داره بنام "دیگه ناراحت نشدن".

‏من حتی حاضرم بخاطر سختی شستن آرایش، آرایش نکنم.

در کل به دنیا اومدن و زندگی کردن به دردسرهاش نمی‌ارزه.

‏هیچ چیز به اندازه‌ی پنهان کردن غم، آدم رو پیر نمی‌کنه.

الان یه دسته گل بزرگ که حتی نتونم بلندش کنم فقط خوشحالم می‌کنه.

آدم خوب به پستتون خورد نگهش دارید؛ رفاقت کنید، شراکت، رابطه، ازدواج، خلاصه یه کاری بکنید؛
آدم خوب خیلی کم پیدا میشه.

حواسم نیست کی لیوان آبم پر میشه،
حواسم نیست چجوری از خیابون رد میشم میرسم اونور،
حواسم نیست کی از خونه میرسم کلاس،
حواسم نیست آدما دارن چی بهم میگن،
اصلا حواسم نیست زندگیم چطوری داره می‌گذره.

‏بعضی وقت‌ها صدای استخوان‌هایم را می‌شنوم که زیر بار تمام زندگی‌هایی که نکرده‌ام، خم می‌شوند.

برای همه چیز میشه جنگید، ‏جز دوست داشته شدن.

خداست ديگه،
يهو دستتو می‌گيره و بلندت مى‌کنه.

این دفعه به مو رسید
پاره هم شد
گره هم نزدم
من دیگه نایی برای ادامه دادن ندارم.

‏بیش از حد فکر کردن در مورد اینکه شاید می‌شده ولی من راهش و بلد نبودم داره نابودم می‌کنه.

‏پوست لب شما به پایان رسید.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو private نگه داری.

با کسی باشید که بدونه کیو داره.