داد زدن، گریه کردن و دعوا کردن یعنی هنوز چیزی برای گفتن و درست کردن هست؛ اونجا که ساکت میشی دیگه هیچی نیست.

‏ناگهان، بزرگ ترین آرزومون این شد که فقط به زندگی طبیعی برگردیم.

‏تو دایره‌ی ارتباطیم دیگه هیچکس جز من و دایره نمونده.

‏ما معمولا برای آدم‌ها گریه‌ نمی‌کنیم، برای رفتاری که باهامون کردن گریه می‌کنیم، چون لایق اون رفتارها نبودیم و این دردناکه.

‏از یه سنی به بعد به خودت میای میبینی همه‌ جا داری دنبال صندلی واسه نشستن میگردی.

‏خیلی دلم گرفته، کاش بودی.

‏امیدوارم كسيو داشته باشی که بهت بگه؛
درستش می‌كنيم من نميتونم تو رو از دست بدم.

ناراحتم. مگه خوشگل‌ها قرار نبود فقط برقصن؟

باخت و ناراحتیی که باعث بشه آدمارو بشناسی خودش یه برگ برندس.

یک‌ طرفه بودن میتونه همه‌ چیو خراب کنه.

‏یه دختر تا ابد و یک روز فراموش نمی‌کنه روز تولدش براش چیکار کردی و چیکار نکردی.

عمیقا ناراحتم و هیچکی حواسش نیست.

‏از کسی که باهاش شوخی ندارم باهام شوخی میکنه بدم میاد.

سلامتی. همه پروانه‌ها مردن.

‏بله، آدم میتونه همزمان که داره برای آینده برنامه‌ریزی میکنه به این فکر کنه که کاش شب بخوابه و صبح بیدار نشه.

نمی‌دونم اسمش قوی بودنه یا نه ولی
این روزا خیلی داریم تلاش می‌کنیم که از پا نیفتیم.

‏ضعیف‌ ترین ورژن هرکس وقتیه که یکیو از ته دل دوست داره.

‏حس دیر شدن بهم دست داده، حس می‌کنم دیره دیگه؛ واسه همه چی.