‏انتظار کشیدن واقعا آدمو دیونه می‌کنه.

‏این روزها عجیب شکستنی شده‌ام،
‏به هر بهانه‌ای، می شکنم.

‏آدم یهو یادش میفته برای دوست داشته شدن چه کارایی کرده حالش بهم میخوره.

‏غرور بچه‌ها، غرور، غرور خیلی مهمه، غرورتونو واسه هرکسی نشکونید.

‏خیلی عادی نشستی، یهو دردی که بارها پذیرفتی قلبتو میسوزونه.

‏امیدوارم تا دیر نشده به این نتیجه برسیم که اهمیت چندانی واسه کسی نداریم.

‏یک روز بارونی می‌تونه من رو نجات بده.

‏من واقعا دارم می‌ترسم. خیلی هم می‌ترسم. از خیلی چیزا. اگه همیشه تنها بمونم چی؟ اگه هیچ وقت موفق نشم چی؟ به این چیزا فکر می‌کنم واقعا سینه‌ام سنگین میشه.

‏از روابط کوتاه مدت بیزارم، دلم میخواد با یکی چندین سال تو رابطه باشم و همه هم بدونن، خیلی باکلاسه بنظرم.

‏اره چیزی نیست افسردگی فصلیه. (هر ۴ فصل)

‏من دیگه زورم به هیچی نمیرسه، نه به زندگی، نه به بزرگسالی، نه به آدما، نه به خودم.

‏ببخشید جواب ندادم داشتم فرو میپاشیدم.

داد زدن، گریه کردن و دعوا کردن یعنی هنوز چیزی برای گفتن و درست کردن هست؛ اونجا که ساکت میشی دیگه هیچی نیست.

‏ناگهان، بزرگ ترین آرزومون این شد که فقط به زندگی طبیعی برگردیم.

‏تو دایره‌ی ارتباطیم دیگه هیچکس جز من و دایره نمونده.

‏ما معمولا برای آدم‌ها گریه‌ نمی‌کنیم، برای رفتاری که باهامون کردن گریه می‌کنیم، چون لایق اون رفتارها نبودیم و این دردناکه.

‏از یه سنی به بعد به خودت میای میبینی همه‌ جا داری دنبال صندلی واسه نشستن میگردی.