با من طوری رفتار کردن انگار که من قلب ندارم.

آدمیزاد کلا موجود پشیمونیه؛
پشیمون از کارهایی که کرده و پشیمون از کارهایی که نکرده.

یادته اونقدری دوسش داشتی که حتی وقتی با کاراش بهت آسیب میزد، درکش می‌کردی؟

دقیقا وقتی منتظرش نیستی و سرت تو زندگی خودته همون چیزی که یه زمانی منتظرش بودی اتفاق میوفته، با این تفاوت که دیگه ذوقی براش نداری.

من اینطوریم که:
صبر می‌کنم، صبر می‌کنم، صبر می‌کنم؛
یهو همه چیو نبوسیده میذارم کنار.

دلم میخواد بهت تکست بدم بگم حالم خیلی بده میشه باهام حرف بزنی تا خوب بشم چون فقط تو میتونی این کارو بکنی.

از ادمایی که از پشت تلفن میفهمن گریه کردم خوشم میاد.

‏آدم چیزی‌ رو که از ته دل بخواد راحت ول نمی‌کنه.

‏+ کجا دیگه خسته شدی؟
- اونجا که دیدم دارم یه طرفه تلاش می‌کنم.

ساکتم برای آدم هایی که نمی‌خوامشون،
پُر حرفم برای اونایی که دوسشون دارم،
مغرورم برای آدم های بی‌لیاقت،
مهربون برای اونایی که با ارزشن،
بی‌تفاوت برای آدم هایی که قیدشونو زدم.

‏شنیدن "چون می‌دونستم از اینا دوست داری، برات خریدمش">>>>>>>>

‏اشکال نداره؛ اگه نباید برات مهم باشه و هست.

‏هر چقدر یه پیامو دیرتر seen کنی seen کردنش سخت تر میشه.

‏شاید یکی از نشونه‌های رشد، همین راحت کنار گذاشتن آدما باشه.

‏به دل بگیر، باور کن ادما میدونن دارن چیکار میکنن.

‏یه قسمت‌ هایی از وجودم خاموش شدن که واقعا دوستشون داشتم.

‏درد از بین نمیره. ولی تو یاد می‌گیری چجوری با وجودش زندگی کنی.

‏چقدر واست صبوری کردم و چقدر لیاقتشو نداشتی.

‏آدم ذره ذره به اینکه اتفاقای زندگیشو به هیچکس نگه عادت می‌کنه.