‏آدم همیشه ناراضی رو نیستم؛ از توانم خارجه.

احساس دوست‌ نداشتنی بودن ولم نمی‌کنه. همزمان یه دور هم از خودم دلخورم که چرا اصلا دلم می‌خواد دوست داشته بشم.

‏قصه‌ام کوتاه است، از هرچه میخواهم دورم.

خیلی از قهر کردنا قرار نبود طولانی بشه، ولی متاسفانه طرف مقابل یا خیلی بی تفاوت بوده یا خیلی مغرور.

‏از اینکه انقدر قوی به نظر می‌رسم که هیچکس نگرانم نمیشه خسته شدم.

‏نمی‌دونم عزیزم، شاید تلخ ترین قسمت زندگی اونجاییه که مجبور میشی قبول کنی هیچی قرار نیست اونجوری که تو دلت می‌خواد پیش بره.

اين دنيا پر از آدماييه كه هنوز همديگه رو پيدا نكردن.

‏کاش یکم برات بد بودم الان انقدر نمی‌سوختم.

‏این چه حرفیه دیوونه؟؟
‏معلومه حق با توعه؛ کی حوصله داره باهات بحث کنه.

‏خیلی غم دارم.

‏هیچی هم تقصیر تو نباشه، اون یه قطره اشک همیشه گوشه‌ی چشمم تقصیر توئه.

‏بابتش ناراحت نیستما، ولی حیف شد واقعا.

آدما یه روز که مهمن میرن، یه روزم که دیگه مهم نیستن برمی‌گردن.

‏خوبی کردن واقعا تو جامعه از بین رفته، همه خودخواه شدن.

‏بیشتر آدمایی که با طنز صحبت می‌کنن، غمگین ترن.

‏خواستم بگم نبخشیدمت،
‏نبخشیدمت چون ذوق زندگیو ازم گرفتی.

من می‌دونم نباید خسته شد،
می‌دونم نباید بُرید،
می‌دونم زندگی ادامه داره،
فقط دلم می‌خواست یه وقتایی، یه جایی، یه گوشه‌ای وایسم بگم خسته‌ام و یکی بفهمه چی میگم!
نه که فقط بشنوه‌ها، بفهمه.