به هر کسی هر چقدر هم که احترام بذاری و بهش محبت کنی در آخر اون آدم به اندازه فهم و شعورش با تو رفتار می‌کنه.

‏باگ زندگی اینجاست که به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

‏اگه با "شناخت" شروع نشه، با شناخت "تموم" میشه.

دقیقا همون لحظه‌ای که فکر کردی من نفهمیدم، من به این فکر می‌کردم که ارزش اینو داری به روت بیارم یا نه.

این ‌همه نرسیدن طبیعیه یا داریم راهو اشتباه میریم؟

‏آدم همیشه ناراضی رو نیستم؛ از توانم خارجه.

احساس دوست‌ نداشتنی بودن ولم نمی‌کنه. همزمان یه دور هم از خودم دلخورم که چرا اصلا دلم می‌خواد دوست داشته بشم.

‏قصه‌ام کوتاه است، از هرچه میخواهم دورم.

خیلی از قهر کردنا قرار نبود طولانی بشه، ولی متاسفانه طرف مقابل یا خیلی بی تفاوت بوده یا خیلی مغرور.

‏از اینکه انقدر قوی به نظر می‌رسم که هیچکس نگرانم نمیشه خسته شدم.

‏نمی‌دونم عزیزم، شاید تلخ ترین قسمت زندگی اونجاییه که مجبور میشی قبول کنی هیچی قرار نیست اونجوری که تو دلت می‌خواد پیش بره.

اين دنيا پر از آدماييه كه هنوز همديگه رو پيدا نكردن.

‏کاش یکم برات بد بودم الان انقدر نمی‌سوختم.

‏این چه حرفیه دیوونه؟؟
‏معلومه حق با توعه؛ کی حوصله داره باهات بحث کنه.

‏خیلی غم دارم.

‏هیچی هم تقصیر تو نباشه، اون یه قطره اشک همیشه گوشه‌ی چشمم تقصیر توئه.

‏بابتش ناراحت نیستما، ولی حیف شد واقعا.