‏آدمای بی‌احساس‌ همونایی هستن که یه روزی زیادی اهمیت میدادن.

‏تو‌ لیاقتت اینه که برات تلاش کنن.

تو برمیگردی، ولی من دیگه نه.

من یه آدم دوس داشتنی هستم که دوس داشته نمیشه.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)

‏از روابط انسانی و تلاش براش خسته‌ام.

نوشته بود «پیدا که شد عکس بچگیاشو میذارم بک‌گراند تا یادم باشه اون یه دختر بچس و نباید اذیتش کنم».

به نظر من قلب و ذات ناپاک آدم‌ها توی صورتشون تاثیر میذاره و زشتشون می‌کنه.

‏من تبدیل شدم به هرچیزی که ازش متنفر بودم.

من هرگز نمی‌بازم؛ یا می‌برم، یا یاد می‌گیرم.

به هر کسی هر چقدر هم که احترام بذاری و بهش محبت کنی در آخر اون آدم به اندازه فهم و شعورش با تو رفتار می‌کنه.

‏باگ زندگی اینجاست که به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

‏اگه با "شناخت" شروع نشه، با شناخت "تموم" میشه.

دقیقا همون لحظه‌ای که فکر کردی من نفهمیدم، من به این فکر می‌کردم که ارزش اینو داری به روت بیارم یا نه.

این ‌همه نرسیدن طبیعیه یا داریم راهو اشتباه میریم؟

‏آدم همیشه ناراضی رو نیستم؛ از توانم خارجه.

احساس دوست‌ نداشتنی بودن ولم نمی‌کنه. همزمان یه دور هم از خودم دلخورم که چرا اصلا دلم می‌خواد دوست داشته بشم.