‏امیدوارم حس «بالاخره شد» رو تجربه کنیم.

‏شدیدا نیاز به یه آدمی دارم که بتونم بهش اعتماد کنم و دوسش داشته باشم.

‏از قشنگ‌ترین صفت‌ها، میشه به "خوش بو بودن" اشاره کرد.

آدم‌ها دیگه حتی خداحافظی هم نمی‌کنن،
سکوت، جای یه توضیح یا یه وداع ساده رو گرفته.
دست از پیام دادن و تماس گرفتن می‌کشن و همه‌چیز همین‌قدر ساده و بی‌صدا تموم می‌شه.

‏آدمای بی‌احساس‌ همونایی هستن که یه روزی زیادی اهمیت میدادن.

‏تو‌ لیاقتت اینه که برات تلاش کنن.

تو برمیگردی، ولی من دیگه نه.

من یه آدم دوس داشتنی هستم که دوس داشته نمیشه.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)

‏از روابط انسانی و تلاش براش خسته‌ام.

نوشته بود «پیدا که شد عکس بچگیاشو میذارم بک‌گراند تا یادم باشه اون یه دختر بچس و نباید اذیتش کنم».

به نظر من قلب و ذات ناپاک آدم‌ها توی صورتشون تاثیر میذاره و زشتشون می‌کنه.

‏من تبدیل شدم به هرچیزی که ازش متنفر بودم.

من هرگز نمی‌بازم؛ یا می‌برم، یا یاد می‌گیرم.

به هر کسی هر چقدر هم که احترام بذاری و بهش محبت کنی در آخر اون آدم به اندازه فهم و شعورش با تو رفتار می‌کنه.

‏باگ زندگی اینجاست که به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.