‏نمی‌دونم چطوری بگم، ولی از یک سنی به بعد هر چقدر هم که خستگی در کنی، خستگیت در نمیره. این خستگی، جزئی از وجودته. خسته‌ی عمرتی، خسته‌ی زندگی.

‏هرچقدر بیشتر سوار قطار اشتباه بمونی، بلیط برگشتت گرون تر میشه.

‏داره نمی‌گذره، بهتر نمی‌شه، تموم نمی‌شه.

‏چه رفاقتایی که تبدیل به seen story شدن.

گریه کردن تو خیابون سطح بالایی از درد و غمه.

‏امیدوارم حس «بالاخره شد» رو تجربه کنیم.

‏شدیدا نیاز به یه آدمی دارم که بتونم بهش اعتماد کنم و دوسش داشته باشم.

‏از قشنگ‌ترین صفت‌ها، میشه به "خوش بو بودن" اشاره کرد.

آدم‌ها دیگه حتی خداحافظی هم نمی‌کنن،
سکوت، جای یه توضیح یا یه وداع ساده رو گرفته.
دست از پیام دادن و تماس گرفتن می‌کشن و همه‌چیز همین‌قدر ساده و بی‌صدا تموم می‌شه.

‏آدمای بی‌احساس‌ همونایی هستن که یه روزی زیادی اهمیت میدادن.

‏تو‌ لیاقتت اینه که برات تلاش کنن.

تو برمیگردی، ولی من دیگه نه.

من یه آدم دوس داشتنی هستم که دوس داشته نمیشه.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)

‏از روابط انسانی و تلاش براش خسته‌ام.