گل گرفتن باید بی مناسبت باشه، گل مناسبتی رو که همه می‌گیرن.

‏شنیدن جمله‌ی میخواستم برات فلان کارو کنم روانیم میکنه، عزیزم اگه میخواستی می‌کردی.

‏حوصله ندارم، شاید دیگه هیچوقت هیچکسو جدی نگیرم.

‏رابطه خوب ساختنیه نه پیدا کردنی.

میدونی خیلی قوی بودنم خوب نیست،
میخوای خودت همه چیو حل کنی،
میخوای کسی نفهمه چی داره بهت میگذره،
ولی خودمونیم یه وقتایی نمیشه تنهایی از پس یه سری مشکلات بر بیای،
یه وقتا یه کسی که بهت امید بده و واقعا بهش اعتماد داشته باشی نیازه،
من همیشه خواستم خودم حلش کنم
ولی یه جاهایی نتونستم،
ساده بگم!
نیاز دارم یکی بلدم باشه جاهایی که خودمو بلد نیستم.

عطر حتی بیشتر از اهنگ میتونه لحظه هارو یادآوری کنه.

‏من حساس نیستم؛
من فقط به حرفات و رفتارات توجه و فکر می‌کنم،
چون برام مهمن، چون ازت انتظار دارم، چون تو فرق داری، چون تو مهمی، چون دوست دارم.

‏کاش دوتا بودم،
‏یکی ادامه می‌داد، یکی بسیار و بسیار گریه می‌کرد.

‏نمی‌دونم چطوری بگم، ولی از یک سنی به بعد هر چقدر هم که خستگی در کنی، خستگیت در نمیره. این خستگی، جزئی از وجودته. خسته‌ی عمرتی، خسته‌ی زندگی.

‏هرچقدر بیشتر سوار قطار اشتباه بمونی، بلیط برگشتت گرون تر میشه.

‏داره نمی‌گذره، بهتر نمی‌شه، تموم نمی‌شه.

‏چه رفاقتایی که تبدیل به seen story شدن.

گریه کردن تو خیابون سطح بالایی از درد و غمه.

‏امیدوارم حس «بالاخره شد» رو تجربه کنیم.

‏شدیدا نیاز به یه آدمی دارم که بتونم بهش اعتماد کنم و دوسش داشته باشم.