من هر روز به زندگی‌ای که هیچ‌وقت نمیتونم تجربه کنم فکر می‌کنم.

نمیدونم ولی حس می‌کنم از اینجا به بعد با هرکس اشنا بشم یکی رو داره که دلش پیشش مونده و هیچوقت رابطمون قرار نیست واقعی باشه.

‏انقدر خسته‌ا‌م، دلم می‌خواد چند سال بخوابم.

‏به همان درد بمیری که مرا زخم زدی.

‏خدایا خودت صاحب اصلی هودیای منو برسون.

‏دلم برات تنگ شده؛ ولی لیاقت شنیدن این جمله رو ازم نداری.

‏اگه نمیتونید،
‏اگه وقتشو ندارید
‏آدما رو حیف نکنید.
‏احساساتشونو، عشقشونو، حوصلشونو، ذوقشون رو کور نکنید!
‏بذارید یکی که بلده و لیاقتشونو داره کنارشون باشه.

‏همه بالاخره یه روزی ناامیدت می‌کنن.

‏لیاقتم حداقل یه خداحافظی بود.

‏دیگه برام مهم نیست، چون هرکاری که فکر می‌کردم باید انجام بدم رو انجام دادم ولی نشد.

هیچکس یهویی نمیره،
اول شور و شوقش میره،
بعد امید و باورش میره،
و آخر سر هم خودش میذاره و میره.

‏متاسفانه صمیمیت از دست رفته، دیگه رفته‌ که رفته.

هر آدميو وارد زندگيتون نكنيد.
هر آدميو وارد زندگيتون نكنيد.
هر آدميو وارد زندگيتون نكنيد.

‏اون تورو ناراحت رها کرده، دیگه چجوری بگه دوست نداره؟

‏یه چیزایی تو زندگی هیچوقت مثل قبل نمیشه.

‏من خیلی آدم «چرا لحن امروزش فرق می‌كرد پس متنفره ازم» اى هستم.

تاکسیک واقعی؟ آدمی که از نقش قربانی بیرون نمیاد.