‏چقدر از آدمی که واضح حرفش رو می‌زنه خوشم میاد‌. انتظارش رو، خواسته‌ش رو، دلخوری‌ش رو.

‏من زندگيم دقيقا مثل رانندگيمه، مویی رد می‌كنم.

‏با من چه کردند که هرکاری می‌کنم باز هم غمگینم.

‏با نور و صدا مشکل دارم. درود بر تاریکی و سکوت.

‏با اونایی که سفت دست میدن خیلی بهتر می‌تونم ارتباط بگیرم.

‏آدما دقیقا همون موقعی که خیلی خیلی دوسشون داری ناامیدت می‌کنن.

‏اگر به مو رسید، پاره کنید بره؛ ارزشش و داشت که به مو نمی‌رسید.

خیلی وقته..

‏از اونایی که رفتارشون با همه یکی نیست خوشم میاد.

این پایان ارتباط ماست. (پروفایل تلگراممو برات بستم)

‏پای رویاهاتون بمونید، حتی اگه تنها موندید.

‏من چرا انقدر منتظرم؟ درونم پر از انتظاره، بسه.

‏حقیقت اینه که می‌گذره، دیر میشه، آدم خسته میشه، سرد میشه.

روز‌های جالبی نیست اما صبر میکنم.

‏اون جدایی تو رو نجات داد.

‏تو برام "نه بابا هيچوقت باهام اینکارو نمی‌کنه" بودی.

‏نجات دهنده‌ی واقعی فقط کارت بانکیه.

منم نباید مثل تو خیلی جدی می‌گرفتم.

من هر روز به زندگی‌ای که هیچ‌وقت نمیتونم تجربه کنم فکر می‌کنم.

نمیدونم ولی حس می‌کنم از اینجا به بعد با هرکس اشنا بشم یکی رو داره که دلش پیشش مونده و هیچوقت رابطمون قرار نیست واقعی باشه.