‏من بودنارو بودم، الان دیگه وقت نبودنه.

‏که در پاییز، جمعه ها، جمعه ترند.

‏شايد بزرگ شدن يعنی اینکه دیگه از چیزی تعجب نکنی.

دلم برات می‌سوزه، بعد من دیگه هیچ‌کس اینجوری دوستت نداره.

‏کال‌پرسن بودن یا تکست‌پرسن بودن کاملا به طرف مقابل بستگی داره؛ مثلا من واسه بعضیا کال‌پرسن‌ام و دوست دارم صداشون رو بشنوم ولی خب برای بعضی‌ها همون تکست کفایت میکنه.

‏صادقانه بگویم، حوصله ندارم. دوست دارم دست از سرم بردارند.

‏من الان ۲٪ آدمم، ۴۳٪ استرس، ۵۵٪ بلاتکلیفی.

‏تو حموم با خودم بحثم شد، بعد گفتم اشتباه کردم با تو اومدم حموم.

دل‌نبندین به من.

‏چمیدونم مثلا برام آهنگ بفرست بگو وقتی شنیدم یاد تو افتادم.

‏آدم ذره ذره به همه ‌چی عادت می‌کنه جز صبح زود بیدار شدن.

‏بزرگسالی داره بهم آسیب میزنه، دیگه نمی‌خوام بزرگ‌تر از این بشم.

‏ولی من تازه فهمیدم بعضی چیزا بدست آوردنی نیس، بیخیال شدنیه.

‏چقدر از آدمی که واضح حرفش رو می‌زنه خوشم میاد‌. انتظارش رو، خواسته‌ش رو، دلخوری‌ش رو.

‏من زندگيم دقيقا مثل رانندگيمه، مویی رد می‌كنم.

‏با من چه کردند که هرکاری می‌کنم باز هم غمگینم.

‏با نور و صدا مشکل دارم. درود بر تاریکی و سکوت.