‏من واقعا آدم رابطه های امروزی نیستم.

‏اصلا کی اهمیت میده؟ زندگیت رو بکن، اون پیام ریسکی رو بفرست، گریه کن، عاشق شو، حذف کن، اشتباه کن، همه‌اش جزئی از مسیره.

نجات دهنده نمی‌خوام، خوشحال‌کننده نیاز دارم.

ولی اون نسخه‌ای از من رو داشت که تاحالا هیچکس نداشته.

‏فهمیدم که بله؛ آدمیزاد می‌تواند همزمان برای زندگی تلاش کند و بجنگد ولی به رفتن و گم و گور شدن هم فکر کند.

نیاز به تایید کسی ندارم
بابام گفته همیشه حق با منه.

پس از یک انتظار طولانی،
حتی اگر بتوانی هم دیگر نمی خواهی.

آدما رو نه تو سفر، نه توی رابطه، نه تو دوستی، نه تو دشمنی، هیچ‌ جوری نمیشه شناخت.

‏وقتی یه دختر و خوشحال می‌کنی، اون خوشحال ترت می‌کنه.

‏کاش هیچوقت اینجوری نمی‌شد.

‏چقدر دوست داشتم این روزا رو برات تعریف کنم، ولی ما خیلی وقته که دیگه حرف نمی‌زنیم.

کاش آدما انقدر بد نبودن، یه سریاشون رو جدی جدی دوست داشتم بی شوخی.

‏همه ناامید کننده هستند.

‏من به تمام چیزهای ساکت، ساده و آرام تعلق دارم.

‏کارد بزنی ازم اضطراب و تپش قلب می‌ریزه بیرون.