«هستی یه قهوه بزنیم؟»
‏ترجمه: من در مرز فروپاشی کاملم، اگه همو نبینیم نمی‌‌دونم چه بلایی سرم بیاد.

انسان هاى كمر باریک برنده هر رقابتی هستند.

شد شد، نشد باز میزنم زیر گریه.

لطفا ساکت بودن رو برای صبح‌ها نرمالایز کنید.

همیشه یه قسمتی از وجودم منتظر برگشتن ادماییه که ترکم کردن.

من عاشق پول نیستم، عاشق کارایی ام که میشه باهاش کرد.

یاد گرفتم همه‌چی موقته؛ غصه، خوشی، حتی آدم‌ها.

‏تا ابد یه چیزی بین من و تو حل نشده باقی میمونه.

‏به من میگی ساده‌؟ من طرح‌دارم بیچاره.
طرحواره آسیب‌پذیری، طرحواره رهاشدگی، طرحواره وابستگی، طرحواره شکست و طرحواره بی‌اعتمادی.

‏بچه‌ها حواستون هست؟ جدی‌جدی جوونیمون رفت.

کار دارم ولی یه سر میام می‌بینمت>>>

‏دلم برای هر چیزی که نشد باهات تجربه کنم تنگ میشه.

‏آدما رو قضاوت نکن، شاید نفر بعدی که توی اون شرایط قرار می‌گیره خودت باشی.

‏نیاز دارم یه جوری درست بشه که هیچ جوره باورم نشه.

می‌گذره ولی به سختی.

تو لایق عشقی هستی که بهت توجه کنه و جزئیات تو رو بفهمه نه اینکه فقط کنارت باشه.

‏از کسایی که سلیقه شخصی دارن و صرفا هرچی ترند میشه رو استفاده نمی‌کنن، خوشم میاد.

‏آدم درست خوشحال ترت میکنه.

‏تو نمی‌خوای وگرنه بهم زنگ میزدی می‌گفتی که عه ببخشید دستم خورد.