"‏قسمت نبود."
پاسخى به تمام ذوق‌ هايی كه زود كور شد.

الان Only پاییز can fix me.

مغز آدمو داغون می‌کنن بعد که واکنش نشون میدی بهت میگن چقدر عصبی تو.

‏هر چيزی كه به قيمت آرامشت تموم بشه زیادی گرونه.

من راحت اعتماد نمی‌کنم
پس وقتی بهت میگم بهت اعتماد دارم
خواهشا پشیمونم نکن.

واقعا نیاز دارم چیزی که ذوقش رو دارم به موقع اتفاق بیوفته، که بفهمم زندگی حواسش به منم هست.

‏خیلی گل دوست دارم؛ کسی که واسم گل میخره رو بیشتر.

هیچکس رو بیشتر از خودم اذیت نکردم.

‏خیلی مهارت با ارزشیه که تشخیص بدی کی باید رها کنی و کی باید صبور باشی و ادامه بدی.

دردناک‌ ترین بخش پذیرش زمانی هست که میپذیری اصلا ارزشش رو نداشت، ارزش تمام انرژی و وقت و خوبی‌ هایی که از جون مایه گذاشتی، زخم‌ هایی که در ازاش خوردی و فرسودگی که در تار و پودت نشست، اصلا ارزش این همه غرامت رو نداشت.

نیاز دارم به یه خوشحالی از ته دل.

بعدا؟
‏بعدا منطقی میشم،
‏بعدا پشت سرمم دیگه نگاه نمی‌کنم،
‏بعدا دیگه حتی یادمم نمیای،
‏بعدا برام تموم میشی،
‏بعدا شاید دیگه من نباشم.

افسردگی اینجوریه که، تنها کسی که میتونه بهت کمک کنه خودتی و خودت هم از خودت خوشت نمیاد.

دلم پاییز، صدای بارون، بوی نارنگی و هوای خنک میخواد.

شما توسط کسایی حیف می‌شین که از سرشون هم زیادی بودین.

تا میای بیوفتی رو غلتک، غلتک میوفته روت.

همیشه همین طور است؛ آنقدر زخم می‌خوری که در نهایت دیواری از بی‌تفاوتی به دور خویش می‌کشی و از آن پس نه دیگر محبتی در قلبت فرو می‌رود و نه غمی از آن خارج می‌شود.

میگن توی دنیا هر کسی یه گمشده داره، خواستم بدونم اینجا بین شماها کسی منو گم نکرده؟

تلافی كنم؟
‏تو سبک زندگيت خودش تاوانه.