هیچ چیز از هیچکس بعید نیست.

محتوای زندگیم اصلا مناسب سنم نیست.

پاییز میشه، هوا بهتر میشه، بارون میاد، هودی می‌پوشیم و میریم بیرون و قهوه‌ی داغ می‌خوریم؛ دووم بیار.

ادما خیلی خوب میفهمن کی واقعا دوسشون داره و کی نداره.

میگذره ها، ولی خوب پیرت می‌کنه، روحتو میکُشه، خندتو میدزده اما میگذره دیگه.

بعضی وقتا درد انقد شدیده که حسش نمی‌کنی.

من بسیار آدم «شب با ماشین بریم دور دور و موزیک گوش بدیم» ای هستم.

‏از غمایی که باعث میشه از خودم بدم بیاد، متنفرم.

حالم خوبه تا وقتی که به روزهایی که گذشت فکر نکنم.

کاش ابر بودم. لحظه‌ای اینجا بودم، و لحظه‌ای دیگر هیچ‌جا.

ساکت شدنم اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه.

غم عجیب فقط اونجایی که گوگوش میگه : “یجایی توی قلبت هست، که روزی خونه‌ی من بود”

دقیقا همونیو گفت که بیوی چنلمه:)

خیلی ساده‌ست عزیزم، باهات حال نمی‌کنم.

تو زیادی حساس نیستی و بیش از حد شلوغش نمی‌کنی. اگه اذیتت می‌کنه پس اذیتت می‌کنه.

یکی از قشنگ ‌ترین حس‌ها؟
ذوق هربار دیدن آدم مورد علاقه.

+چرا ناراحت شدی یهو؟
-یهویی نبود عزیزم، صبرم تموم شد.

دلم آغوشی رو می‌خواد که حتی از خودم، به اون آغوش پناه ببرم‌.