هیچوقت نگران این نباشید که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدما به وقتش میدونن چیو از دست دادن.

‏آقای حافظ مگه شما نگفتی دائما یکسان نباشد حال دوران؟ پس چی شد؟

از چشم افتادن واقعا کاری نداره، مثلا میتونه با یه جمله باشه.

من کم‌ حرف نیستم، از تو خوشم نمیاد.

کاش همه چی یجور دیگه بود.

هیچ چیز از هیچکس بعید نیست.

محتوای زندگیم اصلا مناسب سنم نیست.

پاییز میشه، هوا بهتر میشه، بارون میاد، هودی می‌پوشیم و میریم بیرون و قهوه‌ی داغ می‌خوریم؛ دووم بیار.

ادما خیلی خوب میفهمن کی واقعا دوسشون داره و کی نداره.

میگذره ها، ولی خوب پیرت می‌کنه، روحتو میکُشه، خندتو میدزده اما میگذره دیگه.

بعضی وقتا درد انقد شدیده که حسش نمی‌کنی.

من بسیار آدم «شب با ماشین بریم دور دور و موزیک گوش بدیم» ای هستم.

‏از غمایی که باعث میشه از خودم بدم بیاد، متنفرم.

حالم خوبه تا وقتی که به روزهایی که گذشت فکر نکنم.

کاش ابر بودم. لحظه‌ای اینجا بودم، و لحظه‌ای دیگر هیچ‌جا.

ساکت شدنم اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه.

غم عجیب فقط اونجایی که گوگوش میگه : “یجایی توی قلبت هست، که روزی خونه‌ی من بود”