هر وقت نمیدونم باید چیکار کنم، یه لیوان چایی برای خودم میریزم.

یاد بگیر قید آدما رو بزنی؛
همون‌جا که برات وقت نمیذارن،
همون‌جا که آخرین نفری تو اولویت هاشون،
همون لحظه که یکی دیگه رو بهت ترجیح میدن،
همون وقت که عصبانیتشون رو سرتو خالی می‌کنن،
یاد بگیر بگذری ازشون، وقتی اونا میگذرن از رو احساساتت.

نیازمند یک "کجایی دارم میام پیشت" هستم.

اگر برگشتند، فراموش نکنید که چگونه رفتند.

گاهی تصمیم هایی می‌گیری که باید با غمش کنار بیای.

هیچوقت نگران این نباشید که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدما به وقتش میدونن چیو از دست دادن.

‏آقای حافظ مگه شما نگفتی دائما یکسان نباشد حال دوران؟ پس چی شد؟

از چشم افتادن واقعا کاری نداره، مثلا میتونه با یه جمله باشه.

من کم‌ حرف نیستم، از تو خوشم نمیاد.

کاش همه چی یجور دیگه بود.

هیچ چیز از هیچکس بعید نیست.

محتوای زندگیم اصلا مناسب سنم نیست.

پاییز میشه، هوا بهتر میشه، بارون میاد، هودی می‌پوشیم و میریم بیرون و قهوه‌ی داغ می‌خوریم؛ دووم بیار.

ادما خیلی خوب میفهمن کی واقعا دوسشون داره و کی نداره.

میگذره ها، ولی خوب پیرت می‌کنه، روحتو میکُشه، خندتو میدزده اما میگذره دیگه.

بعضی وقتا درد انقد شدیده که حسش نمی‌کنی.

من بسیار آدم «شب با ماشین بریم دور دور و موزیک گوش بدیم» ای هستم.

‏از غمایی که باعث میشه از خودم بدم بیاد، متنفرم.

حالم خوبه تا وقتی که به روزهایی که گذشت فکر نکنم.