دریغ از حتی یدونه نوتیف امیدوار کننده به زندگی.

اسپویل:
‏بعد از بیست سالگی، زندگی جدی تر میشه، مشکلات بیشتر میشه و روز به روز تنها تر میشی.

و چه ذوق هایی که تبدیل به بغض شد.

بیاین “حرف نزدن با کسی که تازه از خواب بیدار شده” رو عادی سازی کنیم.

مشكل من اينه كه هی ميخوام درستش كنم، درحالی كه بايد تمومش كنم.

تو مجبورم کردی یه چیزایی رو تجربه کنم که حقم نبود.

مشکل خود صبر نیست، مشکل تا کی صبر کردنه.

مهم ترین قسمت دوست ‌داشتن، توجه ‌کردنه.

شاید اگه با هم حرف میزدیم، خیلی چیزا اتفاق نمی‌افتاد.

هیچ لذتی بالاتر از دیدن کارمای کسی که بهت آسیب زده نیست.

توقعم از آدما در پایین ترین حالت ممکنه و بازم ناامیدم میکنن.

امروز روز جهانی ماهه. این پست رو بفرست واسه ماه ترین ادم زندگیت.

ولی من هیچوقت نتونستم حس کنم که یکی واقعا دوسم داره.

- چیزی هست که یهو تموم بشه؟
+ بله، صبر آدم‌ها.

از لحاظ روحی نیاز دارم فاصله خونمون تا دریا پنج دیقه باشه.