به نظرم بهترین رابطه مال اوناییه که بلدن باهم حرف بزنن.

دلم ذوق از ته دل میخواد.

دلم تنگ شده برای کسی که نیست.

خندیدن کسی که تازه گریه کرده از قشنگ ترین چیزای دنیاست.

خسته‌ام از آدم‌ها، از حرف‌ها، از تظاهر به خوب بودن.

پدر و مادر هر چقدر کمتر ببیننت بیشتر برات احترام قائلن و باهات بهتر و مهربون ترن.

ترس از دست دادن باعث میشه از داشتن هم لذت نبری.

چیزایی که باید خصوصی نگهشون داری :
‏همه چیز.

آدم مچ‌ خودشو سر یه چیزایی می‌گیره که یه عمر می‌گفته من؟ من عمرا این‌طوری بشم.

بیشتر از بودن، به موقع بودن مهمه.

خوبم، اما اگه فکر کنم گریه ام میگیره.

تا ابد درود بر دایره‌ی ارتباطی کوچک و روابط انسانی محدود‌‌، اما عمیق.

ببخشید که یه زمانی فکر می‌کردم با تلاش کردن می‌تونم همه چی رو درست کنم، نشد من زورم نرسید.

عشق و دوستی به قربون صدقه های اولش نیست به وایسادنای اخرشه.

دریغ از حتی یدونه نوتیف امیدوار کننده به زندگی.

اسپویل:
‏بعد از بیست سالگی، زندگی جدی تر میشه، مشکلات بیشتر میشه و روز به روز تنها تر میشی.

و چه ذوق هایی که تبدیل به بغض شد.

بیاین “حرف نزدن با کسی که تازه از خواب بیدار شده” رو عادی سازی کنیم.

مشكل من اينه كه هی ميخوام درستش كنم، درحالی كه بايد تمومش كنم.