من بسیار طرفدار "دور دور بی‌هدف تو خیابون و موزیک گوش دادن" هستم.

دلم هیچ‌وقت در مورد آدم‌هایی که بدون خداحافظی از زندگیم رفتن صاف نشده.

مهم نیست بعدش بیای بگی ببخشید،
‏مهم اینه که میدونستی ناراحت میشم، ولی بازم انجامش دادی.

آدم حسابیا یا با یه نفرن یا با هیچکس.

دلم تنگ است برای اتفاقی که نخواهد افتاد.

آن‌چه گفته نمی‌‌شود، اشک می‌شود.

از صمیمیت های یهویی فرار می‌کنم، صمیمیت باید به مرور زمان ایجاد بشه.

ای کاش می‌فهمیدیم که نه فقط سوگ از «دست دادن‌ها»، بلکه سوگ «نداشتن‌ها» و «نرسیدن‌ها» هم باید به رسمیت شناخته شود.

call me, i miss you.

Reminder:
تو لایق بهترینایی.

تا حالا براتون پیش اومده تو مغزتون داد بزنید، همه ظرفا رو بشکونید، میزا رو برگردونین، همه چی رو بهم بریزین و برین، در حالی که آروم نشستین و به یه نقطه خیره شدید؟

به ‌"هیچ" راضی شو ولی به "کم" نه.

نیازی نیست آدمارو امتحان کنی فقط کافیه صبر کنی.

یه وقت زنگ نزنیا، یه وقت تکست ندیا، می‌میری.

من خیلی آدم «بیا باهم درستش کنیم» ای هستم.

مقصر ما نیستیم، گاهی وقتا واقعا نمی‌شه با یه سری چیزها جنگید.

یه روز متوجه میشی لاکچری ترین چیز تو زندگی یه ذهن آرومه.

ببخشيد دير جواب دادم، اصلا نمی‌خواستم جواب بدم الانم دستم خورد.

انگار تو دوره‌ی بعد از نسترنیم، دیگه هیچی نمونده باقی.