آدمی که همیشه هست، دیگر دیده نمی‌شود.

غریبه شدن با آدم‌ های مورد علاقه، از اتفاق‌ های غم‌ انگیز این دنیاست.

داری زندگیت و می‌کنی یهو دلت بوس و بغل میخواد.

آدم واسه ادامه دادن نیاز داره یکی براش ذوق کنه.

هنوز کتاب هدیه دادن و هدیه گرفتن، عزیز ترینه.

بعضیا رفتارشون باعث میشه دیگه هیچوقت مثل قبل دوسشون نداشته باشیم، اما همیشه دلمون واسه اون موقع که دوسشون داشتیم تنگ میشه.

قدرشناسی نشونه تربیت صحیح یک آدمه.

سلامت روان بنده مرده. فوت شده.

نفهمیدی چون نگفتم، نگفتم چون نمی‌فهمیدی.

من بسیار طرفدار "دور دور بی‌هدف تو خیابون و موزیک گوش دادن" هستم.

دلم هیچ‌وقت در مورد آدم‌هایی که بدون خداحافظی از زندگیم رفتن صاف نشده.

مهم نیست بعدش بیای بگی ببخشید،
‏مهم اینه که میدونستی ناراحت میشم، ولی بازم انجامش دادی.

آدم حسابیا یا با یه نفرن یا با هیچکس.

دلم تنگ است برای اتفاقی که نخواهد افتاد.

آن‌چه گفته نمی‌‌شود، اشک می‌شود.

از صمیمیت های یهویی فرار می‌کنم، صمیمیت باید به مرور زمان ایجاد بشه.

ای کاش می‌فهمیدیم که نه فقط سوگ از «دست دادن‌ها»، بلکه سوگ «نداشتن‌ها» و «نرسیدن‌ها» هم باید به رسمیت شناخته شود.

call me, i miss you.