من حوصله‌ی حرف زدن با هیچکسو ندارم، ولی تو پیام بده، خب؟

دلم می‌خواد از “بودن” استعفا بدم.

رنج یک‌ ديگر را محترم بشماريم، ظرفيت روانى و عاطفى هر يک از ما متفاوت است.

دایره ارتباطیم به قدری کوچیک شده که نوتیف رو ندیده میدونم کیه.

ترسناک‌ترین چیزی که تا حالا تجربه کردم، لذت بردن از هیچ‌کاری نکردنه؛ افتادن تو سیاه‌چاله‌ی افسردگی‌ و خو‌گرفتن با تاریکی.

دیگه هیچی نمیتونه منو ناراحت کنه، چون تقریبا همه اتفاقا افتاده.

وقتی یه نفرو می‌بخشی دیگه کمتر دوسش داری.

همه‌ی ما قوانین خودمون رو برای یه نفر شکستیم.

زیر آوار همونی جون میدی که فکر می‌کردی خونه‌ته.

دریغ از حتی یدونه نوتیف امیدوار کننده به زندگی.

مَ دیگه آدم آرومی نیستم.

ولی خواهر داشتن خیلی خوبه
یکیو داری که هم قشنگه،
هم هواتو داره،
و هم مثل مادر دوستت داره.

تا ابد تایپ دخترا پسریه که صبوره، مسئولیت‌ پذیر و باعرضه‌اس، فانه و ناز کشیدنو بلده.

بگذر از کسی که به راحتی از تو گذشت.

دل هایی که میشکونی میشه گره های زندگیت.

حسرت به دلم مونده یه آدم نرمال وارد زندگیم بشه؛
بمونه، بسازه، بگذره، حواسش باشه، امن باشه و تغییر رفتار نده.

تو آخرین حوصله و ذوق من، برای دوست داشتن یه آدم بودی.

از یه جایی به بعد بحث کردن بی‌فایده‌ست. سکوت کنی، بیشتر آرامش داری.