به سمت پل میرم. هر کی لبخند بزنه اونم میندازم پایین.

کدورتارو حفظ کنید، آدما عوض نمی‌شن.

کاش وسط این همه نمی‌شه یه بارم بشه.

بغل شدن طولانی به همراه سکوت>>>>

خواب بعد از ظهر مصداق بارز یک لحظه لذت، یک عمر پشیمانیه.

شد شد، نشد دیگه از حوصله‌ی ما گذشته، بذار کنسل شه.

کاش بتونم یکیو دوست داشته باشم، بدون اینکه نگران چیزی باشم.

خیلی از نمیشه‌ها، نمیشه نیست؛ نمی‌خوامه.

نیازی نیست انسان‌ها را امتحان کنید.
کمی صبر کنید، خودشان امتحانشان را پس می‌دهند.

سکوت آدم‌ها ترسناک‌تر از جر و بحث کردن‌ هاشونه.

همیشه حق با حس ششم دختراست، همیشه!

‏دلم واقعی شدن سناریو های مغزم و میخواد.

من حوصله‌ی حرف زدن با هیچکسو ندارم، ولی تو پیام بده، خب؟

دلم می‌خواد از “بودن” استعفا بدم.

رنج یک‌ ديگر را محترم بشماريم، ظرفيت روانى و عاطفى هر يک از ما متفاوت است.

دایره ارتباطیم به قدری کوچیک شده که نوتیف رو ندیده میدونم کیه.