گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم؛
گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم.

حداقل یه پیام میدادی می‌گفتی سالمی؟

ترسناک تر از صدای موشک و پدافند، آفلاین شدن ادماییه که نگرانشونیم.

اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟
می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌
در خاورمیانه رویا داشتن، خودش رویاست.

زندگی پنج روز پیشم انقدر برام دور و غریبه که باورم نمیشه انقدر سریع همه چی عوض شده.

تنها چیزی که این روزا سر جاشه، برق رفتنای دو ساعتمونه!

متاسفم برای تجربه‌ی تلخی که داشتیم.

تنها مکانیسم دفاعی خواب بود که اونم دیگه نداریم.

من بدون اینترنت.

فقط آرزوی تموم شدن این اوضاع رو ندارم، آرزوم اینه خوب تموم بشه.

آدمایی که این چند روز بهم sms دادن رو هیچوقت فراموش نمی‌کنم.

چشامو که میبندم ...Connecting می‌بینم.

این جنگ تموم میشه ولی یادم می‌مونه پیام ندادی.

به شخصه نت ملی بیشتر از جنگ به روحیه‌ام آسیب زد.

"تو مسئول سرنوشت خودتی" مسخره‌ترین حرفیه که میتونی به یه ایرانی بزنی.

همه تو "الان چی میشه؟" ترین حالت ممکنیم.

بچه‌ها شما دارید می‌تونید؟
‏من کلا دارم نمی‌تونم.

کانفیگ برای وصل شدن به یه زندگی دیگه ‌میخوام.

:)