من هنوز تو مرحله‌ی انکارم و هنوز به مرحله‌ی پذیرش نرسیدم.

از مردن نمی‌ترسم، از زندگی تو جنگ، از قحطی، از زیر آوار موندن، و از همه مهم‌تر، از از دست دادن عزیزانم می‌ترسم.

«زنده‌ام و زندگی نمی‌کنم»

امیدوارم دوباره همو ببینیم.

من تازه فهمیدم که چقدر دوست دارم زندگی کنم.

هیچکس نگران خودش نیست، همه نگران هم ‌دیگه‌ان.

یه روز خوب میاد، ولی من دیگه نیستم.

میگذره؟
اره میگذره.
ولی به آدمی تبدیلت می‌کنه که خودت هم نمی‌شناسیش.

یه دقیقه دیگه تو این شهر معلوم نیست کی زنده‌اس، کی مُرده..
اگه قرار باشه من یه دقیقه دیگه زنده باشم،
دلم میخواد یه چیزایی بهت بگم؛
من خیلی تورو، چشماتو، صداتو، خنده‌هاتو، قشنگیاتو و بودنت تو زندگیمو دوست دارم.

[مراقب خودت باش]
یعنی نمير، يعنی دوستت دارم، یعنی دلم نمى خواد برات اتفاقى بيفته، یعنی دستم كوتاهه، یعنی كاشكى كارى از دستم برميومد، يعنی حاضرم براى من اتفاقى بيفته اما براى تو نه.

دستم برای مراقب از تو کوتاهه، اما تو مراقب خودت باش.

گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم؛
گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم.

حداقل یه پیام میدادی می‌گفتی سالمی؟

ترسناک تر از صدای موشک و پدافند، آفلاین شدن ادماییه که نگرانشونیم.

اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟
می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌
در خاورمیانه رویا داشتن، خودش رویاست.

زندگی پنج روز پیشم انقدر برام دور و غریبه که باورم نمیشه انقدر سریع همه چی عوض شده.

تنها چیزی که این روزا سر جاشه، برق رفتنای دو ساعتمونه!

متاسفم برای تجربه‌ی تلخی که داشتیم.

تنها مکانیسم دفاعی خواب بود که اونم دیگه نداریم.