این وطن در یک کلمه خلاصه می‌شود؛ «غم»

زمان و‌ مکان مناسبی برای جوانی نبود.

این جنگ هم تیکه آخر پازل بگایی زندگیمونه.

از کجا معلوم تو فردایی که نگرانشیم باشیم؟

ولی حق ما همچین زندگی نبود.

خيلی خوابم مياد ولی ميترسم بخوابم بيدار شم ببينم ديگه هيچی مثل قبل نيست.

چطوری ۸ سال جنگ رو تحمل کردن؟
تحمل یه روزش داره پیرمون می‌کنه.

معنی «خوبی؟» عوض شده.

همه چیز را گرفتند. زندگی‌ام، سلامت روانی‌ام، جوانی‌ام، آینده‌ام.

آدم به خودش میاد میبینه چقدر عزیز داره که برای جونشون نگرانه، چقدر دلیل برای زنده بودن داره، چقدر میترسه.

تا حالا آینده رو انقدر مبهم ندیده بودم.

زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه به وطن.

یه وطن، دلشوره‌ایم.

از گفتن «مواظب خودت باش» به آدمای مورد علاقه زندگیم خستم؛ کاش خودم میتونستم مراقب همشون باشم.

و نسل ما "جنگ زده" هم شد.

من هنوز تو مرحله‌ی انکارم و هنوز به مرحله‌ی پذیرش نرسیدم.

از مردن نمی‌ترسم، از زندگی تو جنگ، از قحطی، از زیر آوار موندن، و از همه مهم‌تر، از از دست دادن عزیزانم می‌ترسم.

«زنده‌ام و زندگی نمی‌کنم»

امیدوارم دوباره همو ببینیم.