بابت یه چیزایی اضطراب دارم که خجالت می‌کشم حتی به بقیه بگم.

بعضیام انقدر زود عوض می‌شن که شک می‌کنی نکنه قبلیشون فقط یه دروغ خوشگل بوده.

دلم برای روزهایی تنگ شده که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تموم بشن.

ضعیف ترین ورژن هرکس وقتیه که یکیو از ته دل دوست داره.

نمی‌شد زندگی یه روز در میون باشه؟ آخه هر روز هر روز؟

من استاکت نکردم، داشتم رفتارت رو مطالعه می‌کردم.

گلی که وقت نمی‌کنی آب بدی رو نکار.

هر چیزی که متقابل باشه، تا ابد ادامه داره.

احساس می‌کنم غم زیاد منتهی میشه به خستگی؛ مثلا من الان نه ناراحتم نه افسردم فقط خسته‌ام از همه چی.

از چت کردن بدم میاد، دلم میخواد آدمای مورد علاقمو بغل کنم.

دوری و دوستی خوبه اما دوستی و دوری اصلا.

من واقعا برای صمیمیتای از بین رفته با آدمای زندگیم، غمگین میشم.

اینکه اهمیت ندی بقیه در موردت چه فکری میکنن، بهترین تصمیم زندگیته.

آدما رو از خوب بودنشون پشیمون نکنید.