ترس "نشدن" اگر بر ما غلبه كند، به بيماری "نيمه‌كاره رها كردن" مبتلا می‌شويم.

من مشکلی با سکوت ندارم تا وقتی شبیه خداحافظی نباشه.

مامان راست میگفت، همش بخاطر گوشی بود.

‏ازت توقع دارن ساده باشی، نفهمی، بگذری، ببخشی و به خودت فکر نکنی ولی خودشون هفت خط عالم باشن.

هیچ وقت هیچ چیز مثل قبل نمی‌مونه.

شاید همین دردی که امروز تحمل میکنی، راه نجاتت باشه.

بعضی از آدما حیفت می‌کنن؛
حرف و عملشون یکی نیست،
اعتمادتو، احساستو، قلبتو، حال خوبتو، ذوقتو حیف می‌کنن.
کاش آدما رو با حرفاتون و کاراتون حیف نکنید.

همه ‌چیز اولش خیلی قشنگ‌تره، متاسفانه.

دلم برای همه‌ی آروزهایی که داشتم ‌و‏ دیگه ندارم، ‏تنگ شده.

هیچکس بیشتر از کسی که ترکت کرده تماشات نمی‌کنه.

راه که بی راه بشه، غریبه میشه راه بلد!

زندگی داره هر روز "کی فكرشو ميكرد" تر ميشه.

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره.

لحظه‌ای می‌رسد که آدم از همه‌ چیز دست می‌کشد.

‏من اینجوریم که میگم اشکالی نداره ولی بعدش گریه میکنم.

‏خدارو چه دیدی؛ شاید پر گرفتیم، شاید خنده هامونو از سر گرفتیم، شاید شد.

کنار کسی بمونید که معنی موندن رو بلده.

واکنش زیاد به اتفاقات کوچیک، یعنی یه چیزی تو درونت داره سنگینی می‌کنه.