شایدم یه روزی دلتنگ موقعی بشی که من خیلی دوست داشتم.

شرایط زندگی برام عفت کلام نذاشته.

ولی کاش آدم میتونست یه وقتایی جایی باشه که دلش اونجاست.

کاش این نیاز به دوست داشته شدن وجود نداشت کلا.

هیچکس به تو و خواسته‌هات اهمیت نمیده عزیزم.

جدی نگیرید، جدی بگیرید دلتون میشکنه.

متأسفانه نه مقصد مشخصی دارم نه از مسیر لذت می‌برم.

آدما جا میمونن، تو فرودگاه، تو خیابون، تو خاطرات.

به عنوان کسی که کل زندگیش شرایط رو درک کرده و با همه چی کنار اومده بهتون میگم؛ خودخواه باشید.

ترس "نشدن" اگر بر ما غلبه كند، به بيماری "نيمه‌كاره رها كردن" مبتلا می‌شويم.

من مشکلی با سکوت ندارم تا وقتی شبیه خداحافظی نباشه.

مامان راست میگفت، همش بخاطر گوشی بود.

‏ازت توقع دارن ساده باشی، نفهمی، بگذری، ببخشی و به خودت فکر نکنی ولی خودشون هفت خط عالم باشن.

هیچ وقت هیچ چیز مثل قبل نمی‌مونه.

شاید همین دردی که امروز تحمل میکنی، راه نجاتت باشه.

بعضی از آدما حیفت می‌کنن؛
حرف و عملشون یکی نیست،
اعتمادتو، احساستو، قلبتو، حال خوبتو، ذوقتو حیف می‌کنن.
کاش آدما رو با حرفاتون و کاراتون حیف نکنید.

همه ‌چیز اولش خیلی قشنگ‌تره، متاسفانه.