راجع‌بهش گریه نمی‌کنم ولی خب غذا هم نمی‌خورم، درست نمی‌خوابم، با کسی هم حرف نمی‌زنم.

خیلی دوست دارم یه بار بدون اینکه اذیت بشم اتفاق خوبی برام بیوفته.

آخرش هم نمی‌فهمی یه غریبه بود یا یه تیکه از وجودت.

یه روزی از یکی میگذری و بعد از اون دیگه توانایی گذشتن از هر چیزیو داری.

کاش دو نفر به یه اندازه دلشون واسه هم تنگ میشد،
خیلی غم انگیزه که یکی از دلتنگی خفه شه ولی اون یکی عین خیالش هم نباشه.

شاید نباید اینقدر همه چیزو جدی بگیرم.

وقتی روزای سخت زندگی رو تنها میگذرونی، دیگه برات مهم نیست کی می‌مونه کی میره.

می‌ترسم همه چیز همین‌قدر سخت باقی بمونه.

تظاهر عمر کوتاهی داره، شخصیت واقعی آدم‌ها همیشه برملا میشه.

روز‌های جالبی نیست اما صبر میکنم.

هرچی سرمون میاد از "این با همه فرق می‌کنه" میاد.

ولی خب تو جزو کسایی نبودی که بگم این نشد یکی دیگه.

من راجبش حرف نمیزنم، لج می‌کنم.

‏هر چیزی که متقابل باشه تا ابد ادامه داره؛
درک، ادب، احترام، توجه، عشق، محبت و…

آدم برای این همه خداحافظی ساخته نشده واقعا.

“وفاداری” خیلی اصیل و باکلاسه.

تو پیام ندی، یکی دیگه میده اما من حوصلشو‌ ندارم جواب بدم.

بخاطر احساساتت معذرت خواهی نکن.

من کلا کنار میام، کنار میام، کنار میام بعدش یهو از همون کنار میرم.