عزیزم گلدن تایمت تموم شد، دوباره برات تمدیدش کردم.

بهم نگو مواظبت کن، خودت مواظبم باش.

‏کاش یه مرخصی هم تحت عنوان «مرخصی فروپاشی روانی» داشتیم.

برنده اونی بود که صدشو برای خودش گذاشت نه برای آدما.

یه آغوش باید باشه که خستگی روزهاتو ازت بگیره.

دخترای خوشگل تو موقعیتای جدی خندشون میگیره.

چه اهمیتی داره از دوست داشتن حرف بزنی ولی همزمان کارهایی رو انجام بدی که ناراحتم کنه.

از لحاظ روحی احتیاج دارم یکی بغلم کنه و بگه؛ نترس من کنارتم، درست میشه.

من خیلی آدم "میرم غیب میشم تا وقتی که حالم خوب شه" ای هستم.

پسر روز نمی‌خواد، دوست دختر می‌خواد.

باهاش کنار نیومدم، فقط دیگه راجع بهش حرف نمی‌زنم.

کاش این حس "تو عقبی" دست از سرم برداره.

نمی‌دونم والا، حتما من بد بودم دیگه؛ ولی تو بیشتر.

نشستی داری کاراتو میکنی، یهو به این فکر میکنی کاش هیچوقت وجود نداشتی، نه اینکه بمیری، کلا از ابتدا وجود نداشتی.

‏از تو فقط خجالت موند جلوی همه‌ اونایی که تعریفتو می‌کردم.

من معتاد فضای مجازی نیستم، فقط هیچ تفریحی تو زندگی واقعی ندارم.

خانواده‌ی ایرانی هیچ درکی از یک انسان خوابیده نداره.

تو خیلی غمگینم می‌کنی ولی من دوست دارم.

نجات‌دهنده حوصله‌ی نجات دادن نداره، خسته و غمگینه.