کاش می‌تونستم درباره‌ی تمام جزئیات امروز با تو حرف بزنم؛ چه قدر جای تو امروز خالی بود.
‏مثل دیروز. مثل همیشه.

آدم‌ها می‌گن حالشون خوبه ولی دیگه واسه چیزی ذوق نمی‌کنن.

می‌دونم.
چقدر درک نشدی، چقدر نا‌امیدت کردن، چقدر تحمل کردی، چقدر زمان برد، چقدر اشک ریختی، چندبار بلند شدی و چقدر جنگیدی و چقدر همه‌چی سخت تر شد؛
ولی بازم ادامه بده. خسته نشو. هنوز مونده تا به جاهای خوبش برسی. تو لیاقتشو داری.

کاش میشد خودمو دی اکتیو کنم.

‏من راجبش حرف نمیزنم، لج می‌کنم.

من کربن نیستم که تحت فشار الماس شم، من حساسم یهو میشینم تا 6 صبح گریه میکنم.

آدما هیچ‌وقت یهویی ناراحت نمی‌شن، فقط یهویی دیگه صبرشون تموم میشه.

و سپس ما دیگر صحبت نکردیم.

کاش قلبم عقل داشت.

برای من هیچ‌کس دو بار عزیز و محترم نمی‌شود، هر چه بود همان یک‌بار بود.

آدما گاهی وقتا اونقد خسته میشن که تنها چیزی که احتیاج دارن، فهمیده شدنه.

واقعا ذات خوب is everything

‏نجات‌ دهنده خواهر بود، که ما نداشتیم.

نیازی نیست آدمارو امتحان کنی فقط کافیه صبر کنی.

هیچ وزنه‌ای سنگین‌تر از بلند‌ کردن خودت تو روزهای نا امیدی نیست.