هر چیزی تا یه جایی ارزش گفتن داره، اما از یه جایی به بعد، آدم خسته میشه و دیگه حرفی نمیزنه.

من دلم میخواد یه بار بخوام بشه، همون موقع که ذوقشو دارم بشه، همون وقتی كه منتظرشم بشه، نه ديگه وقتی که بیخیالش شدم.

این قضیه "اگه میخواست، انجام میداد" خیلی ناراحت کننده‌ست واقعا.

چای نیست، سبک زندگیمه.

واسه ادامه‌ی زندگی نیاز به یه ذوق از ته دل دارم.

اینکه دیگران در موردت چه فکری میکنن مهم نیست، تو کاری رو انجام بده که خوشحالت میکنه.

بله، من تغییر کردم؛
چرا که هرآنچه انتظارش را نداشتم دیدم!

دلم می‌گیره از چیزایی که یادمه.

دیگه انرژی لازم برای دوستی‌های بی‌معنی، تعاملات اجباری و مکالمه‌های غیرضروری رو ندارم.

متوجه نمیشی چقدر کم واکنش نشون دادی تا وقتی که واسه دوست صمیمیت تعریف میکنی.

من ‏آدم برگشت به صميمت‌های از دست رفته نيستم.

‏اونجایی فهمیدم بزرگ شدم که دیگه از دست دادن آدما برام بی معنی شد، یعنی دیگه حوصله و وقتش رو ندارم که ناراحت بشم.

امروز یه جا خوندم که پروانه‌ها وقتی هوا بارونیه یه گوشه برای خودشون استراحت می‌کنن چون بارون به بال‌هاشون آسیب می‌زنه.
عیبی نداره که وسط آشوب‌های زندگی یه ذره به خودت استراحت بدی، چون وقتی همه‌ش بگذره دوباره می‌تونی به پروازت ادامه بدی.

چیزی که از آنِ توست، تو را پیدا خواهد کرد.

٪۳ آدمم ۹۷٪ استرس و فکر به آینده.

‏لطفا منو به قطع ارتباط تهدید نکنید که استقبال می‌کنم.

تهشم هیچکس یادش نمیاد براش چیکار کردی.

من هیچوقت زبونم کوتاه نبود، تو عزیز بودی.