عجب زندگی نارا‌حت ‌کننده‌ایه.

هیچوقت شانس کافی برای دوست داشته شدن توسط آدم های مناسب خودم رو نداشتم.

تو از من ناراحتی، من از خودم.

من عاشق انجام کارهایی هستم که باعث میشه فراموش کنم موبایل دارم.

کاش دایناسور بودم؛ منقرض.

گاهی باید رفت تا بفهمی کی همراهت میاد!

نه خوشحالم، نه ناراحت. فقط دیگه اون آدم قبلی نیستم.

هر آدمی حداقل یه آهنگی داره که نقطه ضعفشه.

آدما بهت آسیب میزنن و جوری رفتار میکنن انگار اونی که آسیب زده تو بودی.

کسایی که دوست دارن ازت عکسای خوب میگیرن.

+درست‌ترین حالت دوست داشتن چیه؟!
‏-اولویت بودن.

کنارم باش!
رو به روم آدم زیاده، خیلی زیاد.

ولی حرفایی که باهاشون بقیه‌رو آروم میکنم، رو خودم هیچوقت تاثیر نداشتن.

چقدر الکی ذوق کردیم برای چیزای اشتباه.

‏از یه سنی به بعد دیگه هیچی رو مثل سابق جدی نمی‌گیری؛
حرفا، اومدن و رفتنا، غُصه ها، ادما..

اتفاقا من خیلی پر حرفم، ولی خب بیشتر با خودم صحبت می‌کنم.