سلام عزیزم، من (درگرما) آدم خوبی نیستم.

تو خوشگل نیستی؛ تورو رسما خدا نقاشی کردی.

شاید من همه چی رو دارم خیلی سخت میگیرم.

من لاو لنگوئجم حرف زدنه. یعنی به طور کلی ساکت و کم حرفم و فقط با کسایی که واقعا دوسشون دارم می‌تونم حرف بزنم.

احساس میکنم در دنیای بعد از نسترن زندگی میکنم چون هیچی ازم نمونده باقی.

من از تربیت کردن خسته شدم، من نیاز به مراقبت دارم.

عجب زندگی نارا‌حت ‌کننده‌ایه.

هیچوقت شانس کافی برای دوست داشته شدن توسط آدم های مناسب خودم رو نداشتم.

تو از من ناراحتی، من از خودم.

من عاشق انجام کارهایی هستم که باعث میشه فراموش کنم موبایل دارم.

کاش دایناسور بودم؛ منقرض.

گاهی باید رفت تا بفهمی کی همراهت میاد!

نه خوشحالم، نه ناراحت. فقط دیگه اون آدم قبلی نیستم.

هر آدمی حداقل یه آهنگی داره که نقطه ضعفشه.

آدما بهت آسیب میزنن و جوری رفتار میکنن انگار اونی که آسیب زده تو بودی.

کسایی که دوست دارن ازت عکسای خوب میگیرن.

+درست‌ترین حالت دوست داشتن چیه؟!
‏-اولویت بودن.

کنارم باش!
رو به روم آدم زیاده، خیلی زیاد.