من واقعا خیلی دلم می‌شکنه وقتی آدم‌ها اونقدری که دوستشون دارم دوستم ندارن.

وضعیت: "حالا یه طوری میشه دیگه"

‏از فردای چیزا خوشم نمیاد؛
فردای مستی،
فردای یه گریه عمیق،
فردای فوت یه عزیز،
فردای مهاجرت دوستت،
فردای کات شدن رابطه،
فرداها رو اصلا دوست ندارم..

+ بزرگ ترین ترست چیه؟
- از دست دادن تو . .

ترس از احتمال تجربه‌ نکردن برخی چیزها تا آخر عمر.

من روزای سخت تنها بودم بعد از این دیگه مهم نیست که کی میمونه و کی میره.

دوام آوردن، گاهی پذیرفتن نیست؛ ناچار بودن است.

از آدمایی که یهو وسط چت محو میشن متنفرم.

آرزو می‌کنم در ناباورانه‌ترین حالت زندگیتون، اون اتفاق قشنگی که فکرش هم نمی‌کنید بیفته.

رها کنید تا آدمای بهتری وارد زندگیتون بشن.

واسه من کم نباشید..!
من بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم.

من بابت تک تک جاهایی که خودمو به نفهمی زدم تا یه سریا احساس راحتی کنن ولی احساس زرنگی کردن، از خودم معذرت میخوام.

‏تو کافی هستی اون فقط "دلش نخواست".

"1398" تو چی بودی که بعد تو هیچی به حالت سابق برنگشت؟!

ولی چشمام امسال خیلی گریه کرد.