‌هممون بازيگرای خوبی شديم؛
از درون خيلی داغون، از بيرون خيلی آروم.

‏نمیدونم چطوری بگم اما انگار دارم هدر میرم. خودم، عمرم، جوونیم، انرژیم، استعدادم، احساساتم، ذوقم، تلاشم و کلا همه وجودم داره هدر میره. ناراحتم.

نتیجه‌ی امیدوار شدن به آدما ناامید شدنه.

نوشته بود:
«من زیاد حرف می‌زنم اما فقط در ذهنم.»

آدم میبینه مامانش از تهِ دل می‌خنده، دیگه یادش میره خودش غم و غصه‌ای داره.

آدم‌ها خیلی راحت خودشونو از چشم میندازن.

من از اشتباهام پشیمون نیستم؛ از کارای درستی که برای آدمای اشتباه انجام دادم پشیمونم.

زندگی جز غصه چیزی برایم نداشت.

بودن با کسی که دوستت نداره، اولین چیزی که ازت میگیره اعتماد به نفسته.

حذف کن، قطع کن، پاک کن، بلاک کن؛ سلامت روان ارزشش رو داره.

من بنده‌ی جمع‌های کوچیک، لحظه‌ها و صمیمیت‌های واقعی‌ام، از ارتباط‌های شلوغ و سطحی خوشم نمیاد.

‏اگه رسیدی به جایی دیدی احتیاج داری به بغل من، برو بمیر چون دیگه منم نداری.

از عطرم تعریف کن ولی هیچ‌وقت نپرس چیه.

فکر کردن آدمو فرسوده میکنه

بعضی روزا اینجوریه که روز بدی نیست ولی غم رو به روت می‌شینه زل میزنه بهت.