معلومه که از زندگیم حذفت میکنم و ازت فاصله میگیرم چون نمیدونی چطوری باید باهام رفتار کنی.

خیلی خوشم نمیاد که همه چی رو باید تنهایی هندل کنم.

همیشه حواستون باشه بیجا نباشید، بودن‌های بیجا، گریه‌های بیجا، حرف‌های بیجا، درد و دل‌های بیجا، نگران بودن‌های بیجا.

قرار بود قشنگ‌تر بشه ولی خب دیگه همینه که هست.

در لحظه زندگی کردن هنر میخواد که من ندارم، من یا نگران آیندم یا دارم حسرت گذشته‌ها رو میخورم.

‏خودتون رو یادآوری نکنین.

یه "حالا یه طوری میشه"‌ی خاصی سراسر زندگیمو فرا گرفته.

مشکل اینه فكر می‌كنيد هميشه گزينه بهتری هم هست؛ براى همين قدر هيچكس و هيچى رو نمیدونيد.

آدم واسه کسی که دوسش داره بلدم نباشه یاد می‌گیره.

كاش ميشد هروقت میخواستی، پیش آدمايى باشی كه دوسشون دارى.

گاهی میترسی هیچکس اون نشه برات؛
گاهیم میترسی همه شبیه اون باشن!

به عنوان کسی که خیلی به جزئیات توجه داره، معتقدم هرچی بی‌توجه تر باشی حالت بهتره.

بیش از حد صبر کردن، هر حسی و هر ذوقی رو از بین می‌بره.

من سخت نمی‌گیرم، واقعا سخته.

خوش بحالتون عاشقین،
من که همش یا گشنمه یا خوابم میاد.

شاید طوری رفتار کردم که انگار برام مهم نبود، ولی اون لحظه داشتم بدترین حس های دنیا رو تجربه می‌کردم.