در بی حوصله ‌ترین، کلافه ‌ترین، کم صحبت‌ ترین، اجتماع گریز ترین و دل گرفته‌ ترین ورژن خودمم.

‏آدم‌ها به اندازه درک، فهم و شعور خودشون با ما رفتار میکنن، نه به میزان احترام و ارزشی که ما بهشون میذاریم.

آدم بدون دلخوشی فرقی با مُرده نداره...

یه چیزایی رو با شوخی و خنده تعریف میکنم که قبلا بخاطرش هزار بار گریه کرده بودم.

یروزی میرسه که میفهمی لاکچری ترین چیز تو زندگی، یه ذهن آرومه.

من هر جا چیزی رو حس کردم، بعدش بهم ثابت شد.

اگه تصمیم بگیرم نبینمت
حتی روبه‌رومم بشینی نمی‌بینمت.

معلومه که از زندگیم حذفت میکنم و ازت فاصله میگیرم چون نمیدونی چطوری باید باهام رفتار کنی.

خیلی خوشم نمیاد که همه چی رو باید تنهایی هندل کنم.

همیشه حواستون باشه بیجا نباشید، بودن‌های بیجا، گریه‌های بیجا، حرف‌های بیجا، درد و دل‌های بیجا، نگران بودن‌های بیجا.

قرار بود قشنگ‌تر بشه ولی خب دیگه همینه که هست.

در لحظه زندگی کردن هنر میخواد که من ندارم، من یا نگران آیندم یا دارم حسرت گذشته‌ها رو میخورم.

‏خودتون رو یادآوری نکنین.

یه "حالا یه طوری میشه"‌ی خاصی سراسر زندگیمو فرا گرفته.

مشکل اینه فكر می‌كنيد هميشه گزينه بهتری هم هست؛ براى همين قدر هيچكس و هيچى رو نمیدونيد.

آدم واسه کسی که دوسش داره بلدم نباشه یاد می‌گیره.

كاش ميشد هروقت میخواستی، پیش آدمايى باشی كه دوسشون دارى.